แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเชียง อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย เป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่มีชื่อเสียงระดับโลก และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลก โดยองค์การยูเนสโกในปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) เนื่องจากเป็นแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งสะท้อนถึงวิถีชีวิต การพัฒนาเครื่องมือ เครื่องใช้ และศิลปะของมนุษย์ในยุคโลหะ   ประวัติความเป็นมาและการค้นพบ การค้นพบแหล่งโบราณคดีบ้านเชียงเริ่มต้นขึ้นโดยบังเอิญในปี พ.ศ. 2503 เมื่อสตีเฟน ยัง  นักศึกษาชาวอเมริกัน ได้พบเศษภาชนะดินเผาที่มีลวดลายแปลกตาขณะเดินทางสำรวจพื้นที่ ต่อมาได้มีการขุดค้นทางโบราณคดีอย่างเป็นระบบและพบหลักฐานที่บ่งบอกถึงความเจริญของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่บ้านเชียง ซึ่งครอบคลุมช่วงยุคหินใหม่จนถึงยุคโลหะ อายุราว 5,000 ปี   หลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ เครื่องปั้นดินเผา – ลักษณะเด่นของบ้านเชียงคือเครื่องปั้นดินเผาที่มีลวดลายขดวนและลายก้านขดสีแดง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวและสะท้อนถึงทักษะฝีมือทางศิลปะของคนยุคนั้น ภาชนะดินเผาถูกใช้ทั้งในชีวิตประจำวันและในพิธีกรรมต่าง ๆ   เครื่องมือและอาวุธโลหะ – การค้นพบเครื่องมือทำจากสำริด เช่น ขวาน หอก และเครื่องประดับโลหะต่าง ๆ ชี้ให้เห็นถึงการพัฒนาด้านเทคโนโลยีการหลอมโลหะของชุมชนบ้านเชียง   โครงกระดูกมนุษย์– มีการขุดพบโครงกระดูกจำนวนมาก ซึ่งบ่งชี้ถึงวิถีชีวิตและการจัดพิธีกรรมฝังศพของคนในยุคนั้น หลายโครงกระดูกถูกฝังพร้อมเครื่องมือ เครื่องประดับ และภาชนะดินเผา  .